Εδω στ Αγρινιο που ηρθα το 1979 τ αναστημα τ ανθρωπου μετριουνταν με τη γνωμη του, την αποψη του.

-ωραία μιλαει ο ταδε..

- μα τι ωραια τα λεει ο δεινα...

- εχει αποψη ο ανθρωπος, φαινεται στα λογια του .

Κοιταζα σα ξενος της πολης ετούτης. 

Τ ανάστημα τ ανθρωπου μετριουνταν στο χωριο μου με το μοχθο, στο σπιτι μου με το μοχθο και τη σιωπη..

- η σιωπη ειναι χρυσος , ελεγαν..

Απαξιωμενοι οι φλυαροι, οι πολυλογαδες, οι κενολογοι.. 

Παρατεταμενες σιωπες, οχι απο δειλια ή φοβο.. 

Σιωπες απο κουραση, σιωπες απο σεβασμο, σιωπες απο σεμνοτητα.. 

Σιωπες γιατι το μυαλο ταξιδευε, συνεθετε λυσεις στο πεδιο της πραξης. 

- Τι νεα Κωσταντω; 

ρώταγε η θεια Σωτηρω ρουφωντας αθορυβα τον ελληνικό καφε απο χοντρο αντρικο φλυτζανι  

-Αγωνας, Σωτηρω μ'... 

Βυθισμα του λογου.. 

Μαυρα μαντιλια, μαυρα φουστανια, μαυρες μπέρτες. 

- Εχει ελιες το Λαγκαδακι; 

- κατ εχει είπε ο Μπακιας... 

Σιωπή!! 

Ετριζε μια κλαρα στο τζακι, γαβγιζε ενα σκυλι, νιαουριζε μια πεινασμένη γατα κι εσκιζαν τη σιωπη των τριων γυναικων.. 

Απεριττη ζωη..απεριττη επικοινωνια. 

-κανονισε γαμο ο Λολος :

,ρωτησε κι η μανα μου την Κατουνιωτισσα θεια της.. 

-ποια να τον παρει Κωσταντω; 

πάνε οι γυναικες οι παλιές . 

Μονταζ  δε χρειαζοταν αυτο το πλανο, τιποτα δεν προεξειχε της ζωης..

-Τα παιδια τι ταξη πανε; 

Ηθελα να πεταχτω να πω παω πρωτη, καθομαι με το Νικο, 

η δασκαλα λεγεται Δαμαρις,

 κανουμε μαθημα μαζι με την τριτη, 

πηρα μπραβο στην ορθογραφια.. 

ηθελα να μιλησω.. 

η μανα μου με κοιταξε κι ειπε τις απαραιτητες δεκαεννια λεξεις... 

 Ο Βασιλης σταματησε, ο Τακης πεμπτη γυμνασιου  , ο Γιωργος πρωτη γυμνασιου, η Κικη πεμπτη δημοτικου   κι το ψιμαδι πρωτη.. . Αυλαια παλι!

-γιατι δε τα στειλατε Κατουνα Κωσταντω; θα τα βοηθουσαμε κι εμεις.. 

- Ειπαμε για καλύτερα, τα φτανουμε κι απ τη Βελαωρα συντομοτερα, ειναι κι κουνιαδα μου στ Αγρινιο.. Παυση!! 

- Καλη πρόοδο, και απστομισε το φλυτζανι στο πιατέλο η θεια Σωτηρω..

Δεν υπηρχε χρονος να τις πιεζει, αγνωστη η βιασυνη κι η φλυαρια.. ειχαν εξουσία στο χρονο γιατι ειχαν στο λογο.. 

Μονο οι κλαρες στο τζακι μετρουσαν το χρονο αποτεφρωμενες. 

- κρυώνετε; να βαλω κανα χοντρο ξυλο ; 

μιση ωρα κρατανε τα λιανα.. 

Καηκαν κιολας.. 

ρωτησε η μανα μου τις δυο θειαδες της απ την Κατουνα. 

-οχι εμεις ο Στελακης μη κρυωνει,

και με κοιταξαν.. 

-Οχι, απαντησα μονολεκτικα, 

μπαινοντας στο κλιμα .. 

......     ......   ........     ........         ........   ........    ..... 

Περασαν τα χρονια, 

ειδα και γνωρισα πολλους ανθρωπους ομιλητικους, 

ρητορες, αριστους χειριστες του λογου, ακουσα επιχειρηματα, αποδειξεις, 

αιτια κι αιτιατα, δομημενες απαιτησεις, μακροσκελη κειμενα, 

παραπομπές, υποσημειωσεις, θεματα και παραθεματα εξαντλημενα, "καμμενα" όπως λεμε,

ειδα κοινωνιες να σερνονται απ την επικαιροτητα, 

λεξεις οργης, καταγγελιας,  

συνθηματα, προκηρυξεις επαναστατικες, μανιφεστα, 

ερωτικες εξομολογησεις,ενα σημειωμα αυτοκτονουντος  κι ενιωθα παντα το περιττό, 

το αχρηστο, το ανουσιο, 

τη βια και τον εκβιασμο που ασκει ο λογος στον ιδιο που τον  εκφερει...

....    .   .     .......     .......          ........         ......... 

- Φευγουμε Κωσταντω, θα περασει η συγκοινωνια στις εξι για Κατουνα..

 Ο Χρηστος ο Μενελαου ειναι μετο λεωφορειο,πηρε καινουργιο.. Κουραγιο.. 

Χαιρετηματα στο Μπακια..

Η αλλη, η τριτη γυναικα δε μιλησε ποτε.. 

Δε την ξαναδα.. 

Δε ρωτησα ποτε τη μανα μου ποια ηταν; 

Ποιος τολμουσε; 

Ενα τέταρτο του αιωνα μετα, 

στο σπιτι ξενυχτισμα της νεκρης μάνας.. 

Γερικα χερια, λουλουδια κηπου οχι και πολυ κοντα στην μοντερνα ανθοδετικη, αλουμινοχαρτο στους μισχους...

Μπηκε, 

προχωρησε αγερωχα και σιωπηλα προς τη σορο.. 

Με κοιταξε...μ αναγνωρισε.. 

-Πώς το καταδεχτηκε αυτο η μανα σου; 

με ρωτησε αυστηρα..

Την αγκαλιασα..

Εφτά λεξεις ακουσα μονο απ αυτη τη γυναίκα σε εικοσι πεντε  χρονια....

Απ τον Αετο ηταν, εμαθα ηρθε με τα ποδια..

δυο ωρες δρομο.. 

μοχθος, σιωπη και λιτοτητα  οριζουν τον ανθρωπο..