Ρε τι έχουμε ζήσει!

Σα σήμερα 4 Αυγούστου το 1981 κατά τις 10 το πρωί όπως αρμαθιάζαμε στον Άγιο Στέφανο (Λάσπη) κι ένας λυσσασμένος ΒΑ άνεμος είχε αφυδατώσει τα πάντα ξεκίνησε πάνω απ τη δεξαμενή του δασαρχείου στον Πεταλά μια άγρια πυρκαγιά..

Σε λίγη ώρα βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος στην αυγουστιάτικη ξεραΐλα( ασφάκα, ξεράγκαθα, παλιούρια κ.α) του Πέταλά εξαπλώθηκε σ όλη την δυτική πλαγιά που βλέπει προς την Αμβρακία και τους παπαδαταικους οικισμούς Ριβιο κι Άγιο Στέφανο που ήταν γεμάτοι με καπνοκαλλιεργητές...

Τώρα πια η ανησυχία έγινε τρόμος..

Οι βελόνες αρμαθιασματος πετάχτηκαν κι ο κόσμος μπήκε σε αγροτικά και τραχτερια όχι βέβαια για να πλησιάσει τη φωτιά,αυτό ήταν αδύνατο, αλλά για να οργανωθεί προληπτική άμυνα για τις κατοικίες, τις λιάστρες, τις στάνες και τα λιοστάσια που βρισκόταν στα ριζά του Πεταλα..

Εκεί στα ριζά βρίσκεται και το θρυλικό για την οικογενειακή μου ιστορία λιοστάσι , ¨τα Λαγκαδάκια"'

Αιωνόβιες ελιές κεντρωμένες από αγριελιές από παππού κι από πατέρα..

Τα "'Λαγκαδάκια"' 25 στρέμματα ,δύσκολο και ποικιλόμορφο έδαφος επιμερισμένο με ξερολιθιές ,σημάδια ακούραστων και γενναίων ανθρώπων..

Έργο ζωής του πατέρα μου , απ τη μέρα που έκανε οικογένεια , ξεχέρσωνε, ξελακωνε, κέντρωνε αγριελιές..

Κάθε περίοδος κι ένα δάνειο απ την Αγροτική Τράπεζα, κάθε ομάδα κεντρωμένων ελιών κι ένα όνομα..

Οι τελευταίες τριάντα ελιές αναδείχτηκαν και κεντρώθηκαν την χρονιά γέννησής μου και πήραν τ όνομά μου : οι Στ-ΕΛΙΟΥΛΕς!!

Πυρκαγιά ,στάχτες έφταναν στα σπίτια, ο ήλιος κρύφτηκε, οι γυναίκες ούρλιαζαν, ο πατέρας όμως έλειπε..!

Παράδοξο για καλοκαίρι και για καπνά, αλλά ο πατέρας έλειπε στην Αθηνά..

Έτρεξα στο πέλαγο , έβαλα την αντλία μπροστά και τα μπεκ έβρεχαν τα σπίτια και τις λιάστρες..

Έπρεπε όμως να γίνει καταδρομική στο λιοστάσι ,υπήρχαν κάποια ζώα στο στάβλο..

Αυτοκίνητο δεν υπήρχε, η πυροσβεστική που είχε απλά πιάσει το δρόμο και κοίταζε τ ανίκητο θηρίο να καταβροχθίζει τον Πεταλά απαγόρευε κάθε μετακίνηση εγγύς της φωτιάς!

Παρακάλεσα το γείτονά μας το μπαρπα -Βαγγελη να μπούμε στ αγροτικό και κρυφά να πάμε να σώσουμε τα ζώα..

Έβαλα και τη μάνα μου που με τις ξηρομεριτικες οιμωγές τον έπεισε..

Φτάσαμε μέσα σ ένα σύννεφο καπνού , στάχτης και θερμικής κόλασης

ΔΕΟΣ!!Με τροφή και νερό εκμαύλισα τα ζώα και τ ανέβασα στην καρότσα!!

Φύγε  μπάρμπα -Βαγγελη , πήγαινε τα  ζώα κάτω..!!

 Θα μείνω να σβήσω τις ελιές!! Ήρωας 14 ετών!

Μια δεξαμενή νερού δίπλα στο στάβλο ,ένα μαντίλι στη μύτη(μπα ντάνα χαχαχα) κι έτοιμος να δω την ματαιότητα ολόρθη μπροστά μου!!!

Σατίλι μεταλλικό, μεγάλο, γέμισμα απ τη δεξαμενή και πλησιάζω την πρώτη αιωνόβια ελια που κόχλαζαν τα σπλάχνα της..

Το μέτωπο καίει, η μύτη , τα μάγουλα , η μπλούζα, το μπλουτζην..!!

Ρίχνω με δύναμη το νερό..ματαιοτης! εξατμίστηκε!!

Ήμουν στο πιο νότιο τμήμα του λιοστασιού, σήκωσα το κεφάλι προς την ανηφορική του ανάπτυξη

Κάθε ελιά και μια πυρκαγιά!! 

Καιγόταν το έργο του πατέρα μου κι αυτός κάπου στην Αθήνα δεν ήξερε τίποτα!!

Τι θα έβρισκε αύριο; Ποιος θα του το πει;

Θα με ρωτήσει τι έκανα εγώ; Βλακείες !! 

Ένα καλό έχουν οι μεγάλες θλίψεις, καινε και τα ερωτηματα!!!

Ροβόλησα ηττημένος..δε πρέπει να κοιτάξω πίσω έλεγα.

Αριστερα και δεξιά συγχωριανοί μου έκαναν προληπτικές αντιπυρικές για τις αγροικίες.τις λιαστρες, τα βαντακια..

Με ρώτησαν όλοι ο μπάρμπα Σπύρος, ο μπάρμπα- Τακιας , ο μπάρμπα -Στρατος..τι εγινε Στελιο;;

Πού  είναι ο πατέρας σου Στέλιο;;

Καηκε το λιοστάσι Στέλιο;;

Στελιοοοο..!.. μέσα σε καπνούς, στάχτες, ζεστη..έτρεξα στη λίμνη , στο πέλαγο,

μπήκα με τα ρούχα μεσα..ήπια νερό..

Γύρισα και ξανοκοιταξα τον Πεταλα να καίγεται..

Αμβρακία- Πεταλας..Μάνα και πατέρας....

 

(γραφτηκε 4 Αυγουστου 2020  , τ απόγευμα στο μαγαζί)