..νταν..νταν..νταν  αργόσυρτα λυπητερά η καμπάνα του χωριού

..νταν..νταν..νταν..3 φορές..

Οι μεγάλοι γνώριζαν λίγο πολύ  ποιος ήταν στα τελευταια του..

Εγώ σπάνια  γνώριζα , δε με πολυενοιαζε κιόλας ..

Παιδί  ήμουν  ,απομυθοποιημενος ήταν ο Χάρος ,άλλο πράγμα σήμαινε  η καμπάνα για μένα!

Παπαδάκι, ιεροπαιδο από την τρίτη δημοτικού γνώριζα οτι και σ αυτήν την κηδεία θα είμαι παρών ..

Στις λειτουργίες, στα μυστήρια, στις κηδείες πρώτος και με διαφορά !! 

Πέθαιναν πάντα βράδυ, τους κηδευαμε πάντα πριν το μεσημέρι ..

Τώρα λογω υπαλληλικων  και εμπορικών ωραριων γίνονται οι νεκρώσιμες ακολουθίες μετά το μεσημέρι. 

Όπου να βρισκόμουν στ άκουσμα του λυπητερου απογευματινου ήχου ένα πονηρό χαμόγελο διαγραφοταν στο πρόσωπό μου..

Και πού να βρισκόμουν δηλαδή; 

 Ή "στ Καρυδ' να ματώνω γόνατα στο ξερό τεραιν (ηθελα να μοιασω στο Λεβ Γιασιν)  ή στο Λακο. 

ή θα κλεβα κορομηλα. 

 ή θα έψαχνα για όπλα των Γερμανών, 

 ή θα περίμενα εξωγήινους στη Βιγλα. 

ή θα βοσκαγα γιουλια

 ή θα ειχαπεταχτει κρυφα στ Μαχαλα να παιξω ξυλο..ή..

Νταν..νταν..νταν..

η φάση σταματάει όλοι κάναμε το σταυρό μας και το κλωτσοσκουφι  συνεχιζόταν μέχρι καυγά.. 

Απ την κορομηλια ή τη μελικοκια κατέβαινα σα μαϊμού κι έτρεχα να μάθω την ακριβη ώρα που "θα βγαλουν  το νεκρο"

 Τ άλλα αγόρια μουρμουριζαν" κουλοφαρδε!!',

 " παλι θα χαεις μάθημα ,

 " να έρθω  κι εγώ  να κρατάω το Σταυρο;; '

-θα δούμε απαντούσα ως πολιτευτής ..

Απ τις οχτω  που ξεκινούσε το μάθημα στο σχολείο δίπλα απ τον Αγιο Νικολαο το μυαλό  μου και το βλέμμα μου ήταν στο τζάμι .!! 

Ποτε θα δω τη φιγούρα του παπα -Βασιλη να χτυπά το τζάμι 

τοκ..τοκ..τοκ.. κι ο δάσκαλος να μου κάνει νεύμα με το κεφάλι κι ίσως με μια ζηλεια στην έκφραση του

- Στελιο , φύγε! 

-Να πάρω και την τσάντα μου::

-ΟΧΙ!! ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙς!! ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙ ΑΥΡΙΟ..

Σιγά μη ξαναγυρίσω. .σκεφτόμουν. .θα πάρω την σακα απ τη θεια μου την καθαρίστρια ..

-Παπα -Βασίλη εγώ θα εχω το θυμιατό να πάρω το Γιωργο και το Δημο για το σταυρό και τα εξαπτερυγα::

- Όχι Στελιο, μόνο έναν επιτρέπει ο δασκαλος, θα τα παρουν συγγενει;ς τ αλλα..

Εντάξει σκεφτόμουν το χρέος μου για τους φίλους το εκανα..στην επομενη κηδεία που ελπίζω να μην είναι Κυριακή κι αργία. 

Έτοιμοι! Ο εφημεριος, ο ψαλτης, ένας επίτροπος κι εγώ με το θυμιατό. .

Δεν υπήρχε ρουγα και σπίτι που να μην έχω επισκεφτεί , σαλοτραπεζαριες και στη μέση  το λείψανο ..

Νεκρικη  σιγή με την εμφάνισή μας..

όρθιοι σταυροκοπιουνταν ..

κι οι πιο φλυαρες το έβαζαν στη σίγαση. .

Θυμιατιζαμε το λειψανο,τους συγγενεις, τον κοσμο όλο..τι θα χαναμε; 

Μόνο διάολος χάνει απ το λιβάνι !! 

Στην παιδική μου πνευματικη εικονοποιηση φανταζομουν οτι κι η ψυχή του νεκρού ευφραίνεται με τις μυρωδιες!

Βέβαια ο πιο ευφραινομενος ήμουν εγώ που έχανα μάθημα , μαλλον έτσι βγήκε η εκφραση : " ο θάνατός σου , η ζωή μου"

Κοιταζα και το φέρετρο καμιά φορά ..μωβ κορδελιτσα στο κεφαλι, μωβ κορδελιτσα στα χεράκια. λουλούδια ..λουλούδια απ τις αυλές ..απειρα λουλουδια!

Τελείωνα με απ την οικία στο ναό την νεκρωσιμη ακολουθία. 

.κοιταζα κατα το σχολειο μην εχω κανενα απροοπτο..

Δεύτε τελευταίον ασπασμόν.. και η πομπή ξεκινούσε για την Παναγια..

Στον ώμο συγγενών ο νεκρός πιο πίσω γυναίκες με τα προβλέπομενα για το " θεός σχωρεστον"'

Σήμερα σε μαγαζιά σερβίρεται καφές και κονιακ πεθαμενατζιδικο..

Λάδι στο προσωπο, σκέπασμα με τ άκρα του σάβανου, χούφτες με χώμα απ τους παρισταμενους, καπακι κι ο σκληρος ηχος του φτυαριου , ρυθμικος κι αυτος χραπ..χραπ..χραπ..τελειωναν την τελετη..

 Ο πόνος άθαφτος ερχόταν μαζι μας..

Στην εξοδο του νεκροταφειου λουκούμι ι και κονιακ.

Βγήκα μια φορά πήρα λουκούμι. .

ξαναμπηκα γιατί κάτι αστόχησα. .

ξαναβγηκα πήρα λουκούμι. 

ξαναμπηκα γιατί με φώναξε ο εφημεριος να παω το θυμιατό. 

ξαναβγηκα εφαγα λουκουμι..

Λιβάνι και λουκουμοσκονη μυρίζει ο Χαρος, σκέφτηκα. 

Γυριζοντας τα παιδιά είχαν σχολασει... 

Πήρα την τσάντα μου με χαμόγελο αταξίας ...

Ο δασκαλος στο γραφείο ακόμη φώναξε:

-Ζωή σε λογου μας Στέλιο.

-Αμην Κυριε..

(Αυγουστος 2020)