Παρ ολίγον ανασκολοπισμος!!

Τα φυλάει ο Θεός τα παιδιά ..

Παιδιά ήμασταν εμείς; 

Διαολοι ρεματιανοι ήμασταν!!

Δίψα για κυριαρχία ,

κατάκτηση,

για  έφοδο στον ουρανό! !

Η γη ήταν για τους ηλικιωμένους ,

για τους νεκρούς, για τους σπόρους..

Ήμασταν πουλιά,

κιρκινεζια  φωλιασμενα μες τα χαλάσματα των ερειπωμένων σπιτιών..

Λουφαζαμε τη νύχτα ,

ακονιζαμε τα νύχια μας στο σχολείο

και πετάγαμε τ απογεύματα . 

Πλαναραμε,

στεκομασταν ακίνητοι μέχρι καθετου εφορμησεως  στο θήραμα !!

Κάθε εποχή κι ο στόχος ..

Μέσα φθινοπώρου τα μελικοκα.

Θηρία δέντρα ,

φύλλα σα λόγχη και χνουδι όπως  πρόσωπο εφήβου 

όπως η ομορφιά του κοριτσιού .!! 

Αποβροχο, ήλιος ,

στιλπνη ατμόσφαιρα , γαλανος ουρανός ...

Γουρμασαν τα μελικοκα..!! 

Στις παρυφές του χωριού δυο θηρία δέντρα .. 

Στ' Κασσε το σπίτι και πίσω απ' τα Στεργαιικα..

Στα Στεργαιικα είχε ανταγωνισμό ..

Κι άλλοι συνομήλικοι τροφοσυλλεκτες  είχαν ακροβολιστει.

Είμαι μουναχοφαης, 

έτρεξα στα Κασσεικα..

Έρημο το σπίτι ..

Κανείς πάνω στην μελικοκια.. 

Εγώ , αυτή , η γλύκα της και το χνουδι της.. 

Αιλουροειδές , σκαρφαλωνω , νωπές οι φλούδες , λείες , γυαλιστρες.. 

Τα παπούτσια λιωμένα. γλιστρουσαν..

Τίποτα δε σταματάει όμως έναν αθώο πόθο!!

Ανεβαίνω με πισωγυρισματα, 

τρώω καμιά χούφτα μελικοκα,

φτύνω ελάχιστα απ  τα κουκούτσια ,  βασικά κουκούτσια είναι τα μελικοκα  και μια φλούδα γλυκιά οπως ο λωτός κι ο έρωτας.. 

Τα ξέχασα όλα ..

Γέμισα τσέπες ,

γύρισα τη μπλουζα την έδεσα σα ποδιά νοικοκυράς, .

Πιο ψηλά , πιο ψηλά ..

Να εκεί που φαίνεται ο ήλιος είναι πιο καφέ , πιο ώριμα. .

Οι ελβιελες αναστεναζαν..

Μπλε κι αυτές με λευκή λεπτή σόλα ..

Έψαχνα το μπλε τ ουρανού ,..

Ικαρειο, οικτρο  τέλος ..!! 

Γλίστρησα, 

από κλαδί σε κλαδί ,,

άνοιξε η μπλουζα, .

 σα  κέρματα σε σλοτμασιν,

σα χρυσόσκονη, 

σα βροχή .

τα μελικοκα έφτασαν πρώτα στον τσιγκο του φουρναριου της Θεια Βασιλικής ..

Τ ακολουθούσα ως μπάλα  μπιλιάρδου στις σποντες  του τραπεζιού.. 

Φράχτης, 

κατ' παλούκια , σκουριασμενο σύρμα ..Νεύτωνειος νόμος!! 

Παίρνει ο πασαλος, το παλούκι , "καρφι" το παντελόνι απ το κουντουπιε  και το φτάνει μέχρι το εσωτερικό του μηρού. .  

Αίμα! !

-Θεια Γιτσα, Θεια Γιτσα!!

Φώναξα κατα τα Ζαφρεικα.

Πετάχτηκε, ψιλολιγνη  μαυροφορουσα ..

-Πιδι μ'  τσακιστηκες!!

Με κατ' παλιομελικοκα  ουλη τ' μέρα ..

Βγάλε το παντελόνι μην έπαθες καμιά ζημια..

-Πονάω, αλλά δεν έχω κι άλλο παντελονι. .

-Θα στο  ραψω εγώ ..

-Μη το πεις  στη μάνα μου., θεια Γιτσα.. 

- Δε  το λέω , αλλά θα τσακιστειτε πιδι' μ..

 Τι τα θέλετε; .. ούλα τα καλούδια έχετε !!

-Είναι ψηλά , είναι ωραία μωρέ  Θεια...