Ηθελε να καθίσει μαζι της στο θρανιο,τ απαγορευαν εκεινα τα χρονια

Την γυρευε στο λεωφορειο της μονοημερης σχολικης εκδρομής, ειχε καθισει ηδη με τη φιλη της..

Της πηρε κοσμημα απ τα Γιαννενα,

δεν βρηκε ευκαιρία να της το δωσει,

καπου ειναι ακομη σ ενα σακουλακι..

Απουσιαζε στην συναυλια του Μαραβεγια στη Φαντασία..και την ειχε ακούσει να λεει οτι θα  παει..

"μα  την καταπιε η θαλασσα;" αναρωτηθηκε αγχωμενος στην μικρη πλαζ που χε παει με το κοκκινο παπακι του φιλου του, χωρις διπλωμα..

"εκει παμε οικογενειακως την Κυριακη" του χε πει..

-Φιλοσοφικη Αθηνων περασε η Μαρία, του  ψιθυρισε ο φροντιστης του.. Διαβαζε πολυ..

-Θα παρω μετεγγραφη κι εγω για κοινωνικούς λογους και θα τη βρω..

-Ειναι χαος η Αθηνα, δυσκολα δινεις το παρον  σ συτους που αγαπας..

Πηγε ενα σαββατοκυριακο του Νοεμβρη, χωρις να ενημερωσει, βρηκε τη διευθυνση..

Απουσιαζε και στις δυο και στις πεντε κι αργα το βραδυ..

"αλλου σε λεγανε Γιουδηθ εδω Μαρια.."

σιγοτραγουδησε..

Απωθησε την σκέψη να περιμενει στα σκαλια..

Ουτε στο στεκι της ηταν τ αλλο πρωι..

Ενιωσε Οδυσσεας, αλλα που ειναι η Πηνελοπη;

Μυθος ολα, ουτε μνηστηρες υπαρχουν..

-τι ψαχνω; σκεφτηκε φωναχτά..

απ το νηπιαγωγείο την ψαχνω.. 

Μια απουσια, ενα φαντασμα, μια ιδεα ειναι..

Το μυαλο μου δημιουργει την ανάγκη της..

Θα γινω ουρανος, αλλα το νερο μου χωρις τη γη θα χανεται στο χαος, τιποτα δε θα καρπιζει με την απουσια της..

Οχι, δεν ειναι η γονιμη γη, ειναι η θαλασσα..!! 

Μαυρη, σκοτεινη ετοιμη να με καταπιει..

Με το τέρας την γοργονα και τις Σειρηνες..

Εκει που τρόμαξε ο Οδυσσεας, ο πολυμηχανος ανδρας,

εκει που δεν πισωπατησε ο Παπαδιαμαντης

, ο κοσμοκαλογερος κι εγραψε τ "Ονειρο στο κυμα"

"" Αὐτή δέν θ' ἀργήσῃ, ἔλεγα μέσα μου· τώρα θά κολυμπήσῃ, θά ντυθῇ καί θά φύγῃ...

Θά τραβήξῃ αὐτή τό μονοπάτι της κ' ἐγώ τόν κρημνό μου!...»

Δεν θα την συναντήσω ποτε, παντα θα ειναι απουσα μες την ομορφιά της..

(Υ. Γ συγχαρητηρια για τη δραση ΠΑΡΟΥΣΕΣ που εγινε αποψε στ Αγρινιο)