Ολο τ απογευμα σερφαρε στο ιντερνετ..

Απ το fb στο τουιτερ και παλι πισω..

Ειδησεογραφια, σχολια, ενα εγινε ο αμφιβληστροειδης του με την επιπεδη οθονη..

Ενα έγιναν τα οπτικά του νευρα και τ αντιληπτικο του κεντρο με την φωτεινη οθόνη της τηλεορασης που κλεφτα κοιτουσε μεχρι να "φορτωσει" η επομενη ιστοσελίδα..

Σηκωνε που και που το κεφαλι, ν ανακουφιστεί τ αυχενικο του, κοιταζε ενα καδρο με δυο ερωτευμενους, ορθογώνιο κι αυτο λιγο μεγαλυτερο απ την οθονη του..

Θύμωσε με τα νεα,

πιστά επαναλαμβανομενα νεα..

Ιδιες λεξεις, ιδια προσωπα, ιδιο κενο..

 Ετριψε τα ματια του,

κοιταξε για το κολλυριο ανακουφισης..

Ξάπλωσε, άπλωσε το χερι κι εριξε δυο σταγονες σε καθε ματι, οπως του πε η μασκοφορος φαρμακοποιος..

 Φορουσε τα παπουτσια του, εξειχαν τα ποδια του απ το κρεβατι, οπως τότε στο στρατό που ηταν παντα σ ετοιμότητα κι οι αρβυλες φορεμενες ωρες πολλες..

Τελευταιο επιπεδο, οριζοντιο πραγμα που ειδε ηταν το κιτρινισμενο ταβανι...

Ανακουφισμενα τα ματια απ το κολλυριο , ο αμφιβληστροειδης απ τη διλεπτη σκοτεινιά, το κεντρο ορασης κι αντιληψης αλλοιωμενο  δεν αντεδρασε..

 Ενα τετραγωνο κρατουσε ακομη στην οπτικη του μνημη..

"δε θ ανοιξω τα ματια μεχρι να σβησει αυτη η οθονη που βλέπει ακομη το μυαλο μου" σκεφτηκε αποφασιστικα!!

Προσπαθουσε να το διαταξει:

"Δες λουλουδια, δες φιλους, δες λιμνες, δες τους ερωτευμενους εστω.."

Σηκωσε το χερι του   και με τα τρια δαχτυλα τσίμπησε το μαγουλο του, να κινητοποιησει το νευρικό του σύστημα..

" είμαι κι αξυριστος , α ναι σκεψου το προσωπο μου" ξαναδιεταξε τον εγκεφαλο του..

Απροσμενη νικη!

Το μυαλό εσβησε την επιπεδη οθονη, αλλα δεν την αντεκατεστησε με κατι, σκοταδι, γνοφος...

Περιμενε λιγα λεπτά ακομη..

Ανασκελα οπως ηταν ανοιξε τα ματια, ειχαν ξεθολωσει απ το κολλυριο..αλλα..

Το επίπεδο ταβανι ειχε κοιλη, θολωτη μορφη!!

Δεν τρομαξε, "ειμαι κουρασμενος" σκεφτηκε..

Γυρισε δειλα προς την τηλεοραση, δυο - τρεις σ ενα πανελ, αλλα οχι επιπεδο, κοιλο σα το εσωτερικο φουσκας, μπαλονιου, αεροστατου..

Απ την αλλη μερια το λαπτοπ, ο τοιχος, το καδρο με τους ερωτευμενους..

Ολα κοιλα!!

Κι η πορτα του δωματιου κοιλη, μια γεωμετρια καμπυλοειδων, κοιλοτητων, σπηλαιοειδων, σηρραγγοειδων  ογκων τον περιέβαλε!!

Δεν ηταν κανεις σπιτι να καλεσει σε βοήθεια !!

Και να ηταν, λεγονται αυτα τα πραγματα;;

Σηκωθηκε δειλα, το επιπεδο πάτωμα ειχε βαθουλωμα, περπάτησε τοιχο- τοιχο μεχρι το μπανιο, εψαξε το πομολο στην κοιλη πορτα, το βρήκε εύκολα, το κατέβασε..

Μπανιερα, νιπτηρας, λεκανη κρατούσαν την κοιλη κατασκευη τους, αισοδοξησε που δεν άλλαξαν ολα..

Δίστασε να κοιταξει προς τον επιπεδο καθρεφτη, να  δει το προσωπο του,

άλλωστε τ απορροφησε το μυαλο

οχι τοσο το κοιλο πατωμα,

 ετσι ηταν κι ο διαδρομος που διεσχισε μεχρι το μπανιο,

αλλά μια λαστιχενια  επιφανεια που ενιωσε στα χειμωνιατικα μποτακια του..

Σηκωσε αργα - αργα το κεφαλι του, μια διαφανη ζελατίνα τον περιέβαλε, μια φουσκα!!

Ακριβως πανω απ το  κεφαλι του, ειδε τον κομπο της φουσκας..

Κλειδια ακουστηκαν στην πορτα, πανικοβληθηκε!!

Προσπαθησε να τρεξει, να αποσυνδεθει απ τα σοσιαλ μηντια, να κλείσει την τηλεοραση, να κλείσει το γουαι - φαι..

Πηγε πιο γρηγορα απ την φουσκα  που τον περιεβαλε,

κολλησε το μετωπο του στην ζελατινη,

στο πλαστικο, στο λαστιχο, στο καουτσουκ της φουσκας που τον φυλακιζε,

 που τον προστατευε,

 που του διαθλουσε την πραγματικοτητα...

Ηταν η γυναικα του,

γυρνουσε απο το φααρμακειο,

ειχε παει να παρει τα σελφ - τεστ για τα παιδια στο σχολειο..

Δεν επρεπε να τον καταλαβει!

-ολα ενταξει;; τον ρωτησε..

-Ναι, νομίζω, λιγο τα ματια μου ειναι θολωμενα,

 ισως παω σε οφθαλμιατρο αυριο, πρεσβυωπια μάλλον..

-έχεις 30αρι για γιατρό ;;

-μπορει να ναι και νευρολογικο..

Απο οφθαλμιατρο θα ξεκινησω..

-τι βλεπεις;;

-τον  κόσμο , ολα τα βλεπω κοιλα..

 Εχω κι αγχος..

-Επιβιωσης;;

-Οχι μονο, μ αγχωνουν τα προβληματα π ακουω,

μ αγχωνουν κι οι λυσεις π' ακουω.

-ποιος εχει λυσεις;;

Μου θυμιζεις τον Τζον Λενον "εχω μια λυση, εχεις ενα προβλημα;;"

-δεν ειναι κακο να υπαρχουν λυσεις στα προβληματα!!

-δεν υπαρχουν προβληματα, καταστασεις υπαρχουν, κι ο  ανθρωπος τις μεγαλοποιει, τις κανει βουνό, και τοτε εμφανιζονται οι  Σωτηρες, οι Μεσσιες, οι δημαγωγοι..

Αποσυρθηκε, απ την κουζινα

βαδισε προς το δωμάτιο του,

πατούσε τη ζελατινη του κι αυτη ως σφαιρα κυλουσε..

Απλωσε τα χερια του , με τα μηλα των δαχτυλων του αγγιξε τη φυλακη του,

κολλησε τη μυτη του πανω της,

εκμαγειο του προσωπου του διαγραφηκε αναγλυφο σ εναν εξωτερικό πατατηρητη..

 Εσπρωξε κι αλλο το  λαιμο του ,

 το κεφαλι του προσπαθούσε να σπάσει τον αμνιακο  θανατηφορο σακο που τον φυλακιζε,

τη φουσκα της επικαιροτητας,

τα προστυχα καγκελα της Ειδησεογραφικης ατζεντας  που ελεγχε τα ματια του,

 τον αμφιβληστροειδη,

τα οπτικό του νευρα, το κέντρο ορασης κι αντιληψης του κοσμου ..

Προετεινε πληρως το προσωπο του, μια σκληρη τρίχα απ το μοναχικο πηγούνι του εσπασε τη φουσκα που ζούσε , τη φουσκα που τον φυλακιζε, την φουσκα που του καθόριζε το βλεμμα, το μυαλο, τη ζωη..