Αγάπη ιαματικη..

Με κουραση ψυχικη,

έφερε τα χερια στο εμπροσθιο μερος των μηρων της, γλιστρησαν οι παλαμες πάνω στη μαυρη φουστα της..

Στα λυγισμενα  γονατα σταματησαν,

 ελαφριά κλιση του σωματος να φέρει το προσωπο της στο υψος του παραθύρου τ αυτοκινητου..

-Η γιαγια του Νικολάκη ειμαι..

-Α.. Γεια σας..

-Εγω το μεγαλωνω,

τα παράτησε η μανα τους.

Δεν ειχα στριψει το διακόπτη..

Τραβηξα χειροφρενο.

Μικρόσωμη, λιποσαρκη,

κάπως χλωμή στο πρόσωπο,

 αλλα και στα δάχτυλα,

τα πρόσεξα οπως τα χε γαντζωσει  στο μισο τζάμι τ αυτοκινητου 

Κατεβηκα αν και στο επόμενο χωριο με περιμενε μια δασκάλα απ το Δροσατο του Κιλκις να την κατεβασω Αγρινιο..

Πληρωνε τη μιση βενζίνα..

-Ούλα εγω τα πληρωσα δάσκαλε

σ αυτη τη ζωη..

Δε με πειραζει, χηρεψα νωρις, πεντε παιδιά..

Τεσσερα και μια κοπέλα..

Πισωπατουσε, εψαχνε καπου να καθισει..

Η μαντρα της περιφραξης του προαυλιου στενη, φαινοταν κι απ το χωριο..Θα λεγαν κουβεντες.

Γυρισε πλάτη και γρηγορα κατεθυνθηκε στα τρια σκαλια της εισοδου του μονοθεσιου..

Στενα σκαλια πριν τη σιδερενια μπλε πορτα..

Καθε πρωι ορθιος στο πρωτο σκαλι ακουγα την προσευχη των παιδιων..

Εκει καθισε, στενο σκαλι,

 λείο, τσιμεντενιο.,κρυο..

Εφερα τα μάτια γυρω μου να βρω θεση για μενα..

Η κατεστραμμενη κουνια ηταν μακρια, πετρα δεν υπηρχε,

η βαση της σημαιας στο κεντρο του προαυλιου ως σε στρατόπεδο δεν βόλευε..

Χτύπησε την παλάμη της στο σκαλι διπλα της..

"Εδω. Εδω. "  εδειχνε..

Καθισα διπλα  της.. 

-Εχεις οικογενεια δάσκαλε;

-Οχι, ειμαι ανύπαντρος..

Αναστεναξε..

Μαραζωμενα χειλη,

χλωμο, αρρωστιαρικο  αχ!!

-Του πρωτου μου παιδιου  ειναι ο Νικολακης, κατεβηκα στ Αγρινιο να το γεννησω..

Το κοροιδευαν στο σχολείο,

 δε τα πολυεπαιρνε τα γράμματα,

μετα το στρατιωτικο πήγε στην Πατρα για δουλειά,

δουλειές του ποδαριού,

σουπερ μαρκετ,

σε πρατήριο μετα επλενε αυτοκίνητα..

Κοιταζα το ρολοι μου..

-Ας περιμένει λιγο η δασκαλα, να σ πω δυο λεπτά τα βασανα μου, για να προσεχεις το Νικολακη..

Και στη δουλειά τον κατηγορουσαν τον πρωτο,

τον πατέρα του Νικολακη, κατάλαβες ε;

Σκυμμένος μπρος,

ν αποφύγω το τετ α τετ,

καθισμενος διπλα της στο στενο σκαλί, κοιταζα τους ξεκαλτσωτους αστραγάλους της..

Γερικοι, ρυτιδιασμενοι,

το δερμα γυρω απ τη γαμπα της,

σεντονι βρωμικου ξενοδοχειου,

κιτρινισμενο..

-Κατάλαβα..

-Κι η λεγαμενη τον κοροιδευε,

χαζο τον ανεβαζε,

μαλάκα  τον κατεβαζε.

Τ ζηταγε λεφτα, πού να τα βρει;

Αυτή δε δούλευε,

ουτε εψαχνε,

αρχοντοχωριατισσα.

Τολμησα να ρωτησω:

"υπήρξε αλλος;"

-Όχι, τον παλαβωσε δάσκαλε,

οχι δεν ειχε γκομενο,

 το παλαβωσε το παιδι μου,

 τον έλεγε ανικανο,

φτωχο, κακομοιρη..

-Γινονται αυτα, ειπα αδιαφορα

-Ειναι μαγκας ο πρωτος μου ομως δάσκαλε,, δε κιοτεψε..

Το ψυγειο γεμάτο,

τα φροντιστηρια πληρωμένα,

 παιχνιδια στα παιδια,

 ρουχα..

Δούλευε υπερωρίες, δεκαεφτα αυτοκίνητα καθαρισε ένα Σάββατο..

Δε τους ελειψε τίποτα...

Κι αυτη να του λεει :

"Εισαι ανικανος, θα σε παρατήσω"

-Κουράγιο, πρέπει να φυγω..

 Καλος ειναι ο Νικολακης.

 Θα τον προσεχω!

Σηκωθηκε κι αυτη,

κατεβασε τις ακρες απ  ανασηκωμενη  φουστα 

-Καλο δρομο, δάσκαλε..

Δε τα συχωραω ολα..

 Ο Θεος ισως την συγχωρεσει..

 Την μισω, κακο χρονο να χει!!

....................................................... .....

-Ποιος λείπει σημερα;

-Ο Νικολακης Κυριε,

πέθανε η γιαγιά του απο καρκινο ..