Μια βροχη να ξεπλυθει η σκονη του κοσμου..

Κονιορτος, σμηγμα,  "μάκα ", ίζημα, κατακάθι , πυον.

Πυον του πονου, πυον της μολυνσης μας..

Βροχη, εξατμισεις του Ατλαντικού και της Μεσογειου,

της κοιτιδας του δυτικου πολιτισμου. 

Υγροποιησεις των ατμών εκει που δεν υπάρχουν συνορα κι ανθρωποι,

 εκεί που δεν υπάρχει πυον,

στον Ουρανο..

Μια βροχη ουράνια, δυνατη με θυμό, νερό ορμητικο να καθαρίσει την "Κόπρο του ανθρωπου."

 Ο Ηρακλης  πεθανε απο ερωτικη ζηλεια,

 ερωτα προδομενο,

απ τον εγωισμο της Δηιανειρας..

Με τον  Αχελωο πάλεψε γι αυτην,

στον  Ευηνο με τις υγρες εκκρισεις του Νεσσου  ξεκινησε το τελος του..

Υγρη μοιρα. 

Βροχη, ποταμια, κατακλυσμοι να σκεπάσουν καθαρτικά τον κοσμο..

Βροχη να πλυνει τούς δρόμους,

ρυάκια με ορυκτελαια στο χρωμα του ουρανιου τοξου να  χανονται σε μια σχαρα υπονομου..

 Βροχη να πλυνει τις πλατειες, τα προαυλια,τα πάρκα,  τα μπαλκόνια.

Πεταμενες τσιχλες, αποτσιγαρα, τελειωμένοι ερωτες να "παρθουν απ το ποταμι"

Βροχη να καταστρέψει , ν αποτελειώσει, να στειλει στη θαλασσα,

στην άβυσσο χαρτινες ιδεες μιας χρησεως , εποχιακες, συγκυριακες. 

Μια βροχη, υγρό σεντονι να σκεπάσει τον κοσμο, οπως η μητρα που μας γεννησε,

υγρό λευκο  σεντονι οπως το γάλα της,

υγρό διαφανο σεντονι  όπως τα δακρυα μας..

Στο Γουδι εμενε, εγω Ζωγραφου..

 Σιωπουσε, ενω μιλουσα..

Σιωπουσα, ενω δεν μιλουσε..Δε μιλουσε.

Σιωπη, μονο η βροχη ακουγονταν, κεραυνοι, αστραπές, κρυο γαλαζιο φως σε ριπές αιφνίδια..

-Πρέπει να φυγω.

Συγκατανευσε με τα υγρα της ματια..

Ποταμι η λεωφορος Γ. Παπανδρέου, βροχη,

χωρίς ομπρέλα, απροστατευτος.

 Εσταζαν τα μαλλια μου, δεν έβλεπα απ τη βροχη που κατέβαινε απ το μετωπο μου, νικουσε τα φρυδια κι εμπαινε στα μάτια μου..

"Να γυρισω" , σκέφτηκα..

"Μονο για ύπνο" θα της πω..

 Θολο το νερο, ειχε σηκώσει και χώμα απ τις νησιδες, απ τα παρτέρια, το κιτρινιζαν κι αλλο τα χλωμα φωτα κι οι ανταύγειες κιτρινων ταξι..

 "Πυον" σκεφτηκα,

"Πυον, το πυον μας ξεπλένει η βροχή..!!"

 Πυον του πονου και της μολυνσης μας..

 Ο Νεσσος δεν ηρθε,

σηκωσα τα μπατζακια μεχρι το γονατο και πέρασα μονος μου απέναντι..

Πισω μου το Γουδι και τα υγρα της ματια, μπρος μου μια ανηφορα Λ. Παπαγου..Ζωγραφου..

Κι εκει κι εδω βροχή..

Ο ουρανός που τη γεννά δεν εχει συνορα..