Τα προστατευτικα δίχτυα που καθυστερουν την επίγνωση της πτωσης, είναι μέρος της πτωσης. 

 Φραγμοι, ελπιδες θεραπειας,

καθυστερήσεις συναντησης  με τον πυθμενα του πηγαδιου, με την αβυσσο μας..

 Η αβυσσος ειναι η  πραγματικότητα,

οταν την συναντησουμε θ αποκτήσουμε το "γνωθι σαυτόν"

 Τάζουν, τάζουν προγνωστικες θεραπειες, τάζουν ψυχολόγους, τάζουν κοινωνικους λειτουργους,ταζουν προγράμματα καταπολεμησης της φτωχειας, της βιας..

Ταζουν συστήματα, εκπαιδεύσεις, ταζουν δρασεις, ταζουν..

Κάθε βδομαδα κάτι ταζουν..

Κι αποτυχαινει το προηγουμενο ταξιμο,τα διχτυα σπάζουν κι ο ανθρωπος βυθιζεται, οδευει προς την αυτογνωσια που ναι το σκότος του πηγαδιου.

Και διαμαρτυρονται για την ποιοτητα των διχτυων προστασίας και βαυκαλιζονται οτι τα δικά τους δίχτυα,

οι δικοί τους ιμαντες προστασίας δε θα κοβονταν ποτέ..

Και θα εμενε στη μεση του πηγαδιου ο άνθρωπος, θα έβλεπε εστω  λίγο φως ..

 Το φως του κοσμου δεν είναι το φως του ανθρώπου..

Και ξεσκιζει με δόντια και με νυχια τα διχτυα ασφαλειας, να πεσει στον σκοτεινο πυθμενα, στον βουρκο..

Να γνωρίσει τον εαυτο του.....

Να μυρισει μούχλα κι αποσυνθεση..

Να γευτει το θανατο του στα ξερά του χειλη..

Δεν έχει πολλα να κερδισει  ο ουμανισμος κι η ηθικολογια που πλεοναζει πλεον καθε μερα, με καθε σοκαριστικη (αποκαλυπτική) αφορμη..

 Ειναι πνευματικη μας μοιρα ο πυθμενας,

 η σηψη, η αποσυνθεση,

η γευση των μαυρων νερών...

 Χωρις ειδωλα,

τα μαυρα νερα δεν αντικατοπτριζουν,

χωρις φως εξωτερικό,

θ αναγκαστουμε να δουμε το εσωτερικό μας φως..