Αυτα τα δευτερόλεπτα πριν το βουρκωμα..

Πριν τον κομπο στο λαιμο..

Πριν τα μάγουλα,

τα χειλη σκεβρωσουν  συστελλομενα, 

πριν οι δακρυγονοι αδενες εκραγούν,

πριν οι σκεψεις,

οι πικρες αναμνησεις κατακλυσουν τον εγκεφαλικό φλοιό,

πριν η  καρδιά  ραγισει,

πριν τα γονατα  κοπουν,

πριν ουρλιαξει,

πριν κλωτσησει ο, τι βρει μπροστα της.

Ανέβασε τα γυαλιά ηλίου, τα μοντερνα,

 με τον πλατυ φακό

Εκρυψαν τα μάτια, τον καθρεφτη της ψυχης, εκρυψαν τον πονο, το ζόρισμα, τ αδιεξοδο..

Εκρυψαν τη θύελλα της καρδιας της. 

Εκρυψαν τη ματαιωση,

τ ανικανοποιητο.

Εκρυψαν τη μοναξια της.

Εκρυψαν τη σύγκρουση..

Ο Ήλιος δεν ηξερε τα πάθη των ψυχων..

Ο Ηλιος ανετειλε  δέκα μερες μετα την φθινοπωρινη ισημερια,

πλαγιες οι ακτινες του..

Μπηκε σε σπίτια, σχολεία, παρκα,

 σκιες πλαγιες, ανορθόδοξες,

 σκιες που τρεκλιζαν.

Ψυχες που τρεκλιζαν,

 κάθετη η πραγματικοτητα,

πλάγια η επιθυμία.

Διελκυστινδα η ζωη..

Η  εσωτερικη σκάλα η  πιο δύσκολη στιγμη της ..

Ο Ηλιος δεν εφτανε μεχρι εκει, δυο μετρα μετα την εισοδο του κτιριου εσβηνε..

Σηκωσε τα γυαλια στα μαλλιά της, ακουμπησε τη κουπαστή της σκαλας,

οδηγος, μιτος της Αριαδνης για το σκοπο της,

για το καθήκον της..

Θρυμματισμενος ο κοσμος της. 

Δεν ηταν σκάλα, ηταν σκαλια.

Δεν ηταν μερα, ηταν ωρες..

Δεν ηταν βιβλιο, ηταν σελιδες.

Δεν ηταν σώμα, ηταν μελη,

 ισως  και κυτταρα ανοργανωτα. 

Δεν ηταν ηλιος, ηταν ακτίνες σκληρες, 

 ηταν  προβολείς ανάκρισης στο υπογειο της Γ. Α. Δ. Α..

Δυο τρια συννεφακια κατα τις δωδεκα το μεσημερι δυτικα, πάνω απ το Πυργαντι.

Φθινοπωρο,

Φύλλα που πέφτουν. 

Φασαρια στην ταξη.

Φελωνης, γυαλιά ηλίου.

Φασμα ηλιακο.

-Γρήγορα, άλλες λεξεις απο Φι στο Πι και Φι!!

-Φίλος, κύριε, φιλος!! 

 

,