Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

 Με τις βροχες και υγρασιες του Οκτωβρη ειχαν γίνει δεματα στη μεγγενη και τα τελευταια βαντακια..


Μέγγενη, πρωτα εμπαινε η λινατσα, φυσικής προελευσης, μυριζε χορταριλα, υγρασία.

Μετα αρμαθα, αρμαθα και το βιδωτο αδραχτι πιεζε..

Απο πιεση δημιουργηθηκε κι η ελίτ των γαιανθρακων, το διαμάντι!


 Σακοραφα, καπνοσπαγγος κι η οσμη του υγρου, μαλακου αποξηραμενου καπνού ζυγιζε σαράντα κιλα..

 - μετρησε τα Στελιο..

-57 δεματα πατερα..

-κοντα στους δυομιση τονους..

-φτανουν Πατερα, να ζησουμε; 

-εχουμε και τις ελιες..


Με τα κρυα και τον μακρινο ηλιο του Νοεμβρη οι φυτικες λινατσες ξεχνιονταν, πλαστικά ασπρα τσουβαλια κατω απ τις  ελιες..

 Μυριζαν ζωοτροφη, προσφορα απ τον  τσοπανη που εβοσκε το λιοστασι..

 - τιναξε τα τσουβαλια  κόντρα στο βορια, να μη μυριζει το λαδι φυραμα, ειπε η μανα

-Τις πλενουν στο λιοτροβιο, ωρε Κωσταντω

-ποσο ζυγιζει το καθε τσουβάλι; πατερα..

-αν δεν εχει "σαουρα", φυλλα και κλαδακια 40 κιλα..

-ααα.. Οσο τα δεματα του καπνου..

-μη τα συγκρίνεις, σταθερη τιμη ο καπνός, μεταβλητο το λαδι..


Μέσα Νοεμβρη...

-σαραντα μερες για τα Χριστουγεννα πατέρα..

-Αν δεν τελειωσουμε τις ελιες, μη σκεφτεσαι τα Χριστουγεννα..

-Θα μαζευουμε μεχρι τοτε; ;

-Οχι δεν εχει τοση παραγωγή.., να σκεφτεσαι τις γιορτες αφου τελειώσουν οι δουλειες.

Γι αυτό υπάρχουν οι γιορτές..


Δε πολυκαταλαβα..


 Δεκεμβρης, η μια οικογενεια μετα την αλλη ανακοίνωναν το τελος οχι της συγκομιδής των  ελιων,

 αλλά ενός  δεκαμηνου που ξεκινουσε το Φλεβαρη με τα φιντανια,

το φυτεμα, την συλλογη,

το δεματιασμα του καπνου, την συγκομιδη των ελιων..


Δεκεμβρης, καπνιζαν  τα τζακια(τα μ'χαρια) , γεματα τα καφενεια,

 οι δρομοι, οι αυλες, η εκκλησια..


Δεκεμβρης, κουμ καν, ποκα  και "στουκι" σε πρασινες  τσοχες.

 Δεκεμβρης κι οι γυναικες φουρνιζαν χωρις βιασυνη, επλεκαν, υφαιναν, κουτσομπολευαν..


Δεκεμβρης και στην κωλοτσεπη μια τραπουλα κλεμμενη απ το καφενειο, φθαρμενη, με τρεις άσσους, με μισες νταμες..


Δεκεμβρης κι η καβλα του τζογου στο "στριφτο", στα ζαρια, στη σβουρα...

Δεκεμβρης του "βαλε ενα" και του "παρτα ολα".

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

 Επιβιβαση σε καΐκι στον Αστακο για το πλησιέστερο των Επτανήσων.. Σκληρη απ τη μοιρα υποχρέωση τον ανάγκαζε να παει εκει.. Επιβιβαση χαράματα σ ενα ταξι με αμιλητους συνεπιβάτες για νοσοκομειο της Αθήνας..  Επιβιβαση σε λεωφορειο του ΚΤΕΛ Αιτ/νιας  στην πλατεια Ξηρομερου. Ομορφο κοριτσι, ρωτουσε τον οδηγό πού ειναι το χωριό Ξηρομερο. -Δεν υπάρχει χωριο Ξηρομερο, τι ψάχνεις;; -Ενα παιδι, φίλος μου, τ αγορι μου.. Απ το Ξηρομερο μου πε οτι ειναι, στην Αθήνα τον γνωρισα, εφυγε ξαφνικά, ήρθα να τον βρω.. Επιβιβαση με στολη εξοδου ασιδερωτη, μάτια κοκκινα απ το κλαμα, εσερνε το "λουκανικο" τού Στρατου.. -Λείπουν 47 δραχμες, ζητιανεψα τα υπόλοιπα σε"σειρές  μου" στο λοχο, ηταν αναπάντεχο.. Εχασα τον πατερα μου, πρέπει να φτασω απόψε Λάρισα, θα ρθουν απ το χωριο να με παρουν. -Επιβιβασου φανταρε μου! Και γυρισε αλλού το κεφάλι με το πηλικιο και το κοκκινο σειριτι., ο σταθμαρχης του ΟΣΕ στην Ξάνθη.  Επιβιβαση σε τρόλεϊ με μια πτυσσόμενη βιβλιοθηκη παραμασχαλα  που ...
 Ένα προσκύνημα προγράμματιζε κρυφά απ' όλους . Τους κοιταζε, τους ακουγε να λεν για τα διεθνη, τη φτώχεια, την ακριβεια αλλά ο νους του κι η καρδια του ταξιδευε.. Θα ξεκινουσε απ την γωνιά της αποθηκης που κατά τη διηγηση της μανας του ηταν η κουνια του..  Μπουσουλωντας,  στη στάση που ειρωνεύονται οι ορθολογιστες της συγκυριας, θα εφτανε μεχρι το χωραφι, θα αφηνε τα χερια του και το προσωπο του θα χωνοταν μες το χωμα,  οπως στο σωμα της αγαπημένης του.. (Στ αεροδρόμιο "Ελληνικό" το καλοκαιρι του 1977, μετα απο 26 χρόνια μεταναστης στο Αμερικα κατεβηκε τη σκάλα της ολυμπικ αϊργουεης  και φιλησε την μελωμενη πισσα, την πίστα της νοσταλγιας του..)  Κρύος αερας στην πλάτη του, ανασηκωθηκε.. Χωματα στο προσωπο του. Το δεξι του χερι στηριχτηκε σ ενα τελάρο ξεχασμενο στο χωραφι,  οι γαμπες του ορθωθηκαν! Πρώτη φορα!! Περπαταει πια!!  Το δεξι πρωτα, ξυπολητος προχωρησε.. Δυο φορες κοιταξε πισω.. Κανεις!! Έτρεξε σ ενα γαλάζιο που τον καλούσε! Ελευθερια κ...
 Αγάπη ιαματικη.. Με κουραση ψυχικη, έφερε τα χερια στο εμπροσθιο μερος των μηρων της, γλιστρησαν οι παλαμες πάνω στη μαυρη φουστα της.. Στα λυγισμενα  γονατα σταματησαν,  ελαφριά κλιση του σωματος να φέρει το προσωπο της στο υψος του παραθύρου τ αυτοκινητου.. -Η γιαγια του Νικολάκη ειμαι.. -Α.. Γεια σας.. -Εγω το μεγαλωνω, τα παράτησε η μανα τους. Δεν ειχα στριψει το διακόπτη.. Τραβηξα χειροφρενο. Μικρόσωμη, λιποσαρκη, κάπως χλωμή στο πρόσωπο,  αλλα και στα δάχτυλα, τα πρόσεξα οπως τα χε γαντζωσει  στο μισο τζάμι τ αυτοκινητου  Κατεβηκα αν και στο επόμενο χωριο με περιμενε μια δασκάλα απ το Δροσατο του Κιλκις να την κατεβασω Αγρινιο.. Πληρωνε τη μιση βενζίνα.. -Ούλα εγω τα πληρωσα δάσκαλε σ αυτη τη ζωη.. Δε με πειραζει, χηρεψα νωρις, πεντε παιδιά.. Τεσσερα και μια κοπέλα.. Πισωπατουσε, εψαχνε καπου να καθισει.. Η μαντρα της περιφραξης του προαυλιου στενη, φαινοταν κι απ το χωριο..Θα λεγαν κουβεντες. Γυρισε πλάτη και γρηγορα κατεθυνθηκε στα τρια σκαλια της ...