Παιδι ηταν, οι γονεις του φιλοπονοι, εργατικοι δεν τον ξεχώρισαν,

δε του έβαλαν ουτε θετικο, ουτε αρνητικο προσημο..

Φυσική αναπαραγωγή,

χαρακτηριστικο των εμβιων..καθε γεννηση, αναπαραγωγη του θανάτου.

 Παρενεβαινε  ταυτοτικα με α-ποριες, ερωτήματα πρωτογενη, δικα του..

Οταν η οικογενειακη πολυπληθης ομηγυρις διεκπεραιωνε τα καθημερινα το χειμωνα μπρος στο τζακι, το καλοκαιρι στην αυλη, αυτος παρενεβαινε αλλόκοτα. 

 Μυριζε ριγανη η αυλη εκεινο το βραδυ..

Φρεσκοκομμενη, μαζεμενη στην αργια τ Αγιου Πνεύματος..

Κρεμασμένη για αποξηρανση στον ισκιο της κουτσουπιας..

Εκαμε το σταυρό του ο Πατερας, λιτο το δειπνο.

Αμιλητη η μανα, σιωπηλά εφερε και τη σαλατα..

-Καλη σοδεια να χουμε, καλη φαίνεται, μονολογησε ο πατερας..

-Δε θα μεινω πατερα, αυριο κανονισα να φυγω για Αθηνα..ειπε ενας απ τα μεγαλα αδέλφια 

Ξεροβηξε η μανα, ηταν ενημερη μαλλον..ολα τα ξερει η μανα..

-Ποσα θα παιρνεις στη Αθηνα; Πού θα πας;

Τρεις μηνες ειναι τα καπνά, μεινε και φύγε το Σεπτέμβρη.. Κανε ο, τι θες..ο, τι σε φωτισει ο Θεος.. 

-Τοσοι  νοματαιοι ειστε! Θα τα βγαλτε περα, με πνιγει το χωριο..

Κανεις δεν ετρωγε με ορεξη,

 απειραχτα τα βραστα αυγα,

η ντοματοσαλατα, τα σκληρα γερασμένα εκτος εποχης μαρούλια.

-Μού ειπαν και μενα για δουλεια στην πλαζ της Αμφιλοχιας, ειπε η κορη..

Θα βοηθαω στο μαζεμα τα χαραματα,

θα παιρνω το λεωφορειο και απο δεκα μεχρι εξι τ απογευμα θα δουλευω στην πλαζ ,

 στην καφετερια και θα γυριζω με το τελευταιο λεωφορειο..

-και ποιος θα βγάλει περα την καλλιεργεια; ωρε παιδια, εγω, η μανα σας κι ο μικρος;

Αναψε τσιγαρο, Καρελια φιλτρο κασετινα, έξυσε την κουτρα του..

Η μανα ξεκινησε την αντιστροφη διαδικασία του ξεστρωματος του τραπεζιού..

Απέσυρε πρώτα τις ντομάτες, μετα τα μαρούλια, μετα τ αυγα..

Ξεροβηξε...

Πηρε στα χερια του ο πατερας την λευκη κασετινα του Καρελια, τα σπίρτα και το ποτηρι με την μπυρα μη τα τιναξει με το τραπεζομαντιλο η μανα οπως προχθες..

Τραβηξε το καρώ βρωμικο τραπεζομαντιλο..

Ο μικρος διαμαρτυρηθηκε..

-Δε τελειωσα..

-Παρε το πιατο στα χερια σου,

βραδυ ειναι, μη τρως πολύ..

Φυγοκεντρες δυναμεις, ενδημικες στα συνολα ανθρώπων οπως η οικογενεια..

Προσηλωμενο το βλέμμα του πατέρα στο πατωμα καρφι..

Ετριξε δυο φορες η πόρτα απ το ψυγειο πάγου, στο πρώτο ραφι η αυγοσαλατα,

πιο κατω σε μια λιμπα συγχωνευμενη η ντομάτα και τα σκοινιασμενα μαρουλια..

Κρεμασε και την ποδια σ ενα καρφι στο χαρμποτ που χωριζε το κουζινακι απ το υπνοδωμάτιο..

-Δικιο εχουν, τα "πνίγει" το χωριο..

Μη κοιτας εμένα κι εσενα, ειμαστε μαθημενοι..Εγω μανα, εσυ πατέρας...

Ας κάνουμε κι αλλιώς.. 

-Κιο γι αυτα τα παιδια γινονται ολα..

αυριο θ αποφασισω.

Μαλλον θα συμφωνησω..

Ο μικρός ειχε κατεβασει το ματσάκι απ τη φεσκοκομμενη ριγανη, την μυριζε..

-Μη την "μαλαφαριζεις" θα τριφτει!! Χουγιαξε η μάνα

-Τι την θες βραδιάτικα; Τράβα για υπνο!

 Ξεψυχολογωντας(ξεψυχωντας και ψυχολογωντας) ο πατερας  

-Τι την θελουμε; ποιος την μαζεψε; ρώτησε ο μικρος.. 

-Μπαίνει στο φαΐ, τι ρωτας βραδιατικα;

-Αν την πετάξω θα με φωναξετε;

-Οχι, αλλα δε θα χουμε να νοστιμησουμε το φαγητό, αλλα μη λες τέτοια παλαβά πραγματα..

εχουμε αλλες φουρτουνες με τ αδερφια σου.

-Λενε και τ αδερφια μου "παλαβά πραγματα";;

-Οχι, καθε αλλο, αλλα αλλιως το κανονίζαμε για φετος  το καλοκαιρι...

-Μην κανονίζετε ποτέ και τιποτα ..

Δε φτανω να την ξανακρεμασω στο καρφι... ειμαι μικρος.. 

Εψαχνε τον εαυτό του,

την ταυτοτητα του,

τη διακριση του απ τον αλλον....

το "εγω"

ως αντι-κειμενο στο "εσυ"